• Welkom in de zorgfabriek (De Tijd)

     © Filip YsenbaertDe onderfinanciering van de rusthuizen is niet onschuldig. Rusthuizen dreigen zorgfabrieken te worden, waar elke cent wordt omgedraaid en te weinig personeelsleden te veel bejaarden moeten ‘afwerken’. ‘Mevrouw Janssen wordt kamer 5. Een lichaam waar eten en drinken ingegoten moet worden.’

    Hij zit in zijn zetel en kijkt door het raam. Hij wacht. Zo brengt André, 95, het gros van zijn dagen door. Rechtstaan kan hij niet, een plateau over de armleuningen, een voorzorgsmaatregel, verhindert dat. Door het vele zitten kan André nauwelijks nog wandelen. En om te vermijden dat hij valt, zit hij vast. Dat is vooral handig voor het rusthuis. Als te veel bewoners vallen, krijgt het een slechte evaluatie. André draagt ook een luier. Dat frustreert hem, want hij beseft maar al te goed dat hij naar het toilet moet. Als hij echter moet wachten op een verzorger is het gegarandeerd te laat.

    Lees meer...

  • De strijd om uw rusthuisbed (De Tijd)

    view[5].pngTerwijl de financiële strop rond de nek van de rusthuizen wordt aangehaald, woedt op het terrein een verbeten strijd om uw rusthuisbed. De kleine spelers gaan er onverbiddelijk uit. Naarmate de overheid zich terugtrekt, verovert de commerciële sector terrein.

    De ronde eettafels met gladgestreken grijs tafelkleed, drie wijnglazen per gedekt bord en gevouwen servetten roepen het aura op van een duurder en degelijk restaurant. De kamers ademen een hotelsfeer, met namaakparket op de vloer en zachte sfeerverlichting. Aan de muur hangt een met namaakzilver afgewerkte wandelstok. We zijn in een nieuwe vestiging van de Franse beursgenoteerde rusthuizengroep Orpea in het zuiden van Brussel. ‘Luxueus? We hebben chiquere gebouwen’, zegt Marc Verbruggen, de Belgische directeur van de groep.

    Sinds een tiental jaar bestormen enkele grote commerciële groepen de sector. Daarmee doorbreken ze een jarenlange tweedeling: een bejaarde zat ofwel in een instelling uitgebaat door nonnen, ofwel lag hij in een bed van het OCMW. Het rusthuizenlandschap ziet er intussen helemaal anders uit. De vzw-sector staat voor iets meer dan de helft van de bedden. Een derde van de rusthuisbedden is in handen van de OCMW’s, 13 procent zijn commerciële bedden. Op tien jaar tijd groeide de commerciële sector met een ruim een kwart, waarmee hij vooral marktaandeel inpikte van de OCMW-rusthuizen. Dat cijfer is nog een onderschatting. Een deel van de commerciële rusthuizen vermomt zich als vzw om te kunnen genieten van de voordelen van dat statuut.

    Lees meer...

  • De strop rond onze rusthuizen (De Tijd)

     © Mediafin

    Door de vergrijzing belanden steeds meer mensen in het rusthuis, maar de overheid heeft het geld niet om bejaarden de juiste zorg te bieden. De factuur voor de bewoner stijgt daardoor tot 1.800 euro per maand. ‘Mensen dreigen thuis te vereenzamen omdat het rusthuis te duur wordt.’

    Er was een tijd waarin rusthuizen oorden van vermaak waren. Dat er gekaart werd en gedanst, terwijl de laatste roddels van mond tot mond gingen. Die tijd komt niet terug. Rusthuizen zijn plekken waar zwaar zorgbehoevende mensen hun laatste rit uitzitten. Plekken waar we weinig over weten, al was het omdat we liever niet geconfronteerd worden met wat misschien ooit komt.

    Door de zesde staatshervorming is Vlaanderen sinds 1 juli 2014 bevoegd voor het hele pakket van de ouderenzorg. Dat is niet alleen maar goed nieuws. De sector staat voor een financiële tijdbom, waardoor Vlaanderen geketend aan een van de grootste uitdagingen uit zijn geschiedenis begint.

    Lees meer...

  • Onze rust­hui­zen door­ge­licht

    De krant de Tijd brengt vanaf zaterdag een reeks over onze rustoorden. Hierbij lichten zij de werking, verzorging en financiering van de sector door. Ook kijken ze naar de toekomst van onze rustoorden.